اگر از ما بپرسند #قضاوت دیگران( یا همان پیشداوری)؛ برایمان یاد آور کدام #پرنده است،چه پاسخی خواهیم داد؟ آیا قضاوت دیگران در ذهن ؛ همچون #کبوتری سپید ما را به اولین و آخرین بام #حقیقت رهنمون میسازد؟ یا همچون #کلاغی؛ تا همیشه ی نامعلومی افکارمان را به خانه ی مقصود نخواهد رساند؟ و شاید هم شبیه #طاووسی باشد که برای خودنمایی ؛ هر لحظه بر زیبایی فریبنده اش می افزاید و با هر پرش ، نخواهد گذاشت متوجه شویم که پیشداوری #اعمال و گفتار دیگران همواره ؛ ما را به سمت دوری از #خوبی ها سوق میدهد،و توامان با خود ؛ بیراهه های فراوان پیش روی منطقمان قرار خواهد داد؟ اگر چه پرنده ها؛ همه و همیشه خوب هستند و اقتضای #طبیعتشان است که چنین باشند، اما؛یادمان باشد #پیشداوری دیگران؛ در هر شرایطی تنها ما را از مسیر رویاهایمان دور خواهد نمود. رویای خوب بودن،خوب دیدن،#شاد بودن،شادی بخشیدن و....قضاوت نکنیم،بگذاریم انسانها ؛ خود گویای #حقیقت باشند.